فلوکس
فرهنگ معین
فرهنگ فارسی
دانشنامه عمومی
گل های گلِ آتشی ( فلوکس ) به ندرت منفرد و کاسه آنها لوله ای یا استکانی ـ لوله ای است که اغلب کرک های غده ای دارد؛ جام گل آنها قیف شکل و به ندرت لوله ای باریک یا صاف یا کرک دار با لَپ های کامل یا دوقسمتی تخم مرغی یا مستطیل است؛ پرچم های آنها کوتاه و به هم پیوسته و محصور در جام است؛ برگ های گیاهان این سرده کامل است و در پایین ساقه متقابل و در بالای ساقه متناوب است.
گلِ آتشی در مکانهای آفتابی و نیمه آفتابی و خاکهای حاصل خیز و مرطوب با زهکش مناسب به خوبی رشد می کند و از اواسط بهار تا اواخر تابستان گل می دهد. این گیاه تا حدودی سرما را تحمل می کند.
فلوکس باغچه ای، شناخته شده ترین گونه این گیاه، به ایران وارد شده و برای گلهای زیبا و رنگارنگش در باغچه ها و پارکها کاشته می شود.
فلوکس معمولی ساقه راست با بلندی حدود ۴۵ سانتی متر و شاخه های منشعب دارد. برگهای آن کشیده و نوک تیز با قاعده قلبی شکل است. گلهای فلوکس به صورت گروهی در گل آذین خوشه جای دارد. رنگ گلها بسته به رقم سفید، زرد، آبی، بنفش و قرمز تیره است و از اواخر بهار تا اوایل پاییز می شکفند. این گیاه را با کاشت بذر زیاد می کنند.
دانشنامه آزاد فارسی
فِلوکْس
گروهی از گیاهان بومی امریکای شمالی و سیبری، از تیرۀ فلوکس، جنس فلوکس. فلوکس ها کوچک اند و برگ هایی متناوب و دسته هایی از گل های سفید براق، صورتی، قرمز یا ارغوانی دارند. انواع زراعی آن ها از گونۀ فلوکس دروموندی مشتق شده اند. گیاهانی یکساله و مقاوم در برابر سرمایند و برگ هایی سرنیزه مانند دارند.
ویکی واژه
جام گل پنج قسمتی و تخمدانش سه خانهای است و در هر خانه یک تخم وجود دارد. گل آذینش خوشهای
این گیاه جزو گلهای زینتی در باغچهها کشت میشود.