جغتائی

لغت نامه دهخدا

جغتائی. [ ج ُ غ َ ] ( اِخ ) اسم یکی از محلات نواست. ( مرآت البلدان ج 4 ). و نواقریه یی است در سه فرسنگی سمرقند. ( معجم البلدان ).
جغتائی. [ ج ُ غ َ ] ( ص نسبی ) منسوب به ناحیه و قبیله جغتای است. هر کس از قبیله یا ناحیه جغتای « :... و با کمال الحاح به آن مرد جغتائی متوسل شد...» ( تاریخ عصر حافظ ج 1 ص 432 ).
جغتائی. [ ج ُ غ َ ] ( اِخ ) شعبه ای است از زبانهای ترکی مغولی که بدان ترکی جغتائی گویند.

فرهنگ فارسی

شعبه ئی است از زبانهای ترکی مغولی که بدان ترکی جغتائی گویند .
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم