یک اصطلاح نسبی است که ممکن است به زبانی گفته شود که از نظر گستردگی واژگان، قواعد دستوری، انعطافپذیری، یا توانایی بیان مفاهیم پیچیده بیشترین امتیازات را دارد. در واقع، هیچ زبان کاملاً کامل وجود ندارد، اما این عبارت میتواند به زبانهایی مانند فارسی، انگلیسی یا زبانهای کلاسیک اشاره داشته باشد که از نظر غنای معنایی و ساختاری شناخته شدهاند.