لغت نامه دهخدا
رامیتن. [ ت َ ] ( اِخ ) رامیثن. نام قصبه ای است بزرگ از ولایت بخارا، معمور و آباد و از آنجاست خواجه علی رامیتنی که او را خواجه عزیزان گویند. ( آنندراج ) ( از برهان ) ( از شعوری ج 2 ورق 11 ) ( انجمن آرا ) ( رشیدی ) ( از ناظم الاطباء ). این کلمه در معجم البلدان «رامیثن » و در تاریخ بخارا ص 7 و 19 و 20 رامتین آمده و چنانکه گذشت آنرا «رامش »یا «رامتین » خوانده و افزوده است که برای خوشی نام آن را «رامش » کردند، از ارتباط بین رامش و رامتین و رامین نوشته تاریخ بخارا درست بنظر می آید ولی علاوه بر آنندراج و برهان و فرهنگهای دیگر که آن را رامیتن ضبط کرده اند، آقای سعید نفیسی در احوال و اشعار رودکی ج 1 صفحات 63 و 74 و 75 و 225 و 354 آنرا «رامیتن »خوانده و بخصوص در ص 74 گفته است: «از آنچه مؤلفین قرون اول اسلام از مردم این نواحی نقل کرده اند شهر بخارا از بلخ هم قدیمتر بوده است، یکی از شهرهای بخاراباسم رامیثن یا ریامیثن یا آریامیثن یا رامیثنیه بوده است که تا قرن هشتم به اسم رامیتن معروف بوده و خواجه عزیزان علی نساج رامیتنی از عرفای نامی آن زمان از مردم آنجا بوده و خواجه عزیزان ضمناً در رباعی ذیل نام مسقطالرأس خویش را آورده است: «... پا از سر خود ساز بیا رامیتن » آقای نفیسی سپس بنقل از دایرةالمعارف اسلام گوید: «اثری از این شهر امروز به اسم ( چهارشنبه رامیتن ) هنوز باقیست ». با توجه بنوشته معجم البلدان و آنندراج و برهان و رشیدی و ناظم الاطباء و بخصوص احوال و اشعار رودکی و باستناد رباعی مذکور در ماده رامیتنی شکی نمی ماند که رامیتن ( با تقدیم یاء بر تاء ) درست است نه رامتین. و رجوع به رامیتنی ( خواجه علی... ) شود.
