لغت نامه دهخدا
چهارخوان. [ چ َ / چ ِ خوا / خا ] ( اِ مرکب ) چهارجوی بهشت. || ( اِخ ) کنایه از نیل و فرات و دجله و جیحون است. رجوع به چارخوان شود.
چهارخوان. [ چ َ / چ ِ خوا / خا ] ( اِ مرکب ) چهارجوی بهشت. || ( اِخ ) کنایه از نیل و فرات و دجله و جیحون است. رجوع به چارخوان شود.
چهار جوی بهشت. یا کنایه از نیل و فرات و دجله و جیحون است.