مستیقظ

لغت نامه دهخدا

مستیقظ. [ م ُ ت َ ق ِ ] ( ع ص ) بیدار. ( از منتهی الارب ). بیدار و هشیار نسبت به کارها و محتاط و باحذر. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به استیقاظ شود.