لغت نامه دهخدا
مرغوث. [ م َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر رغث. رجوع به رغث شود. || شخصی که بر او چندان سؤال و درخواست شود که آنچه پیش او بود سپری شود و به اتمام رسد.( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || آن که رگهای پستان وی دردناک شده باشد. ( ناظم الاطباء ).
