یبث

این واژه از ریشه «بثّ» گرفته شده و به معنای پخش کردن، پراکندن و منتشر کردن است. این فعل در قرآن و متون دینی به کار رفته و اغلب درباره انتشار و پراکندگی موجودات یا افراد استفاده می‌شود. به طور مثال، خداوند موجودات زنده را در زمین «یبث» می‌کند، یعنی آن‌ها را منتشر و در نقاط مختلف پراکنده می‌سازد. معنای گسترده‌تر «یبث» شامل افشاندن و متفرق کردن هر چیزی نیز می‌شود، نه فقط موجودات زنده. از نظر زبانی، این واژه دلالت بر حرکت و پخش شدن از یک نقطه به چندین نقطه دیگر دارد و حالت افقی یا عمودی ندارد. «یبث» نشان‌دهنده قدرت و حکمت خداوند در تقسیم و گستردن مخلوقات و نعمات در زمین است. این کلمه در قرآن چندین بار تکرار شده و در هر بار تأکید بر انتشار، پراکندگی و تقسیم دقیق موجودات یا امور است. مثلاً در مورد انسان گفته شده است که خداوند او را نیز در زمین «یبث» کرده تا نسل‌ها و جوامع مختلف شکل گیرند. کاربرد این واژه در ادبیات دینی و فقهی به انتشار علم، نعمت یا موجودات نیز اطلاق شده است.