کلمه «میحوحه» واژهای عربی است که در متون لغوی کهن فارسی و عربی ثبت شده و بسته به کاربرد، هم به صورت اسم و هم به صورت مصدر به کار میرود. «میحوحة» به عنوان اسم، به معنای نوعی رفتار نیکو و پسندیده آمده است که همراه با وقار، نرمی و حالت خرامان و متین در رفتار فرد میباشد. در لغتنامههایی مانند منتهیالأرب و آنندراج، این واژه به عنوان جلوهای از خوشرفتاری و ادب در کردار انسان معرفی شده است. ناظمالاطباء نیز «میحوحه» را نوعی رفتار نیکو و خرامان دانسته است که نشاندهنده آرامش، آراستگی و زیبایی در حرکت و رفتار است. «میحوحه» همچنین به صورت مصدر به کار رفته و به «میح» بازمیگردد که مفهوم کلی رفتار نیک، نرم و خوشخو را در بر دارد. این واژه بیشتر در متون ادبی و اخلاقی قدیم دیده میشود و در زبان امروز کمتر مورد استفاده قرار میگیرد، اما بار معنایی مثبت و اخلاقی قوی دارد. شناخت معنای «میحوحه» به فهم بهتر متون کهن کمک میکند، زیرا این واژه برای توصیف فضایل رفتاری و زیبایی کردار انسان به کار رفته است.
میحوحه
لغت نامه دهخدا
( میحوحة ) میحوحة. [ م َ ح َ ] ( ع اِ ) نوعی از رفتار نیکو. ( منتهی الارب از ماده م ی ح ) ( آنندراج ). نوعی از رفتار نیکو و خرامان. ( ناظم الاطباء ).
میحوحة. [ م َ ح َ] ( ع مص ) میح. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به میح شود.