لغت نامه دهخدا
مفیبوشت. [ م َ ش َ ]( اِخ ) پسر یوناتان و نوه شاؤل که در سن پنج سالگی از دست دایه به زمین افتاد و لنگ شد. در دوران پادشاهی داود مقرب گردید و چون آشالوم دست به سرکشی زد مفیبوشت هم مورد سؤظن قرار گرفت و اموالش از او بازگرفته و به غلامش تسلیم گردید و پس از چندی داود بر وی شفقت نمود و نیمی از اموالش را بدو باز پس داد. ( از قاموس کتاب مقدس ). و رجوع به کتاب دوم شموئیل شود.