لغت نامه دهخدا
مصطبر. [ م ُ طَ ب ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از اصطبار. آنکه شکیبایی می کند. ( ناظم الاطباء ). شکیبایی کننده. || درپی رونده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنکه از پی می رود. ( ناظم الاطباء ). || در پی قصاص رونده. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || خود را به ستم بازدارنده. ( از منتهی الارب ).
