لغت نامه دهخدا
مستفره. [ م ُ ت َ رِه ْ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استفراه. آنکه یابوی گرامی و اعلی بدست می آورد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفراه شود.
مستفره. [ م ُ ت َ رِه ْ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استفراه. آنکه یابوی گرامی و اعلی بدست می آورد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به استفراه شود.