لغت نامه دهخدا
مدهدم. [ م ُ دَ دِ ] ( ع ص ) ویران سازنده و براندازنده. ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). هادم. ( از متن اللغة ). نعت فاعلی است از دهدمة. کسی که برگرداند بعض چیزی را بر بعض. ( آنندراج ): دهدم الشی ٔ؛ قلب بعضه علی بعض. ( متن اللغة ). رجوع به دهدمة شود. || شکننده. ( ناظم الاطباء ). درهم شکننده بناء. ( از متن اللغة ). رجوع به دهدمة شود.
