لغت نامه دهخدا
( فحمة ) فحمة. [ ف َ م َ ] ( ع اِ ) یک انگِشت. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به فحم شود. || فحمةاللیل؛ اول شب و تاریکی آن یا شب سخت سیاه یا از مغرب تا هنگام خفتن مردم. ج، فحام، فحوم. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || فحمةالسحر؛ هنگام بامداد. || فحمةبن جمیر؛ نیم شب. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).