لغت نامه دهخدا
( صاغیة ) صاغیة. [ ی َ ] ( ع ص، اِ ) کسانی که در حوائج خویش مائل و محتاج دیگری باشند. و گویند: هم صاغیتک؛ یعنی به تو مائل شوند در نیازمندیهای خویش و اکرموا فلاناً فی صاغیته؛ یعنی آنان که بدو میل کنند. ( منتهی الارب ).
( صاغیة ) صاغیة. [ ی َ ] ( ع ص، اِ ) کسانی که در حوائج خویش مائل و محتاج دیگری باشند. و گویند: هم صاغیتک؛ یعنی به تو مائل شوند در نیازمندیهای خویش و اکرموا فلاناً فی صاغیته؛ یعنی آنان که بدو میل کنند. ( منتهی الارب ).