لغت نامه دهخدا
خنابس. [ خ َ ب ِ ] ( ع اِ ) ج ِ خُنابِس. ( از تاج العروس ) ( منتهی الارب ) ( از لسان العرب ).
خنابس. [ خ ُ ب ِ ] ( ع ص ) زشت دیدار. ج، خَنابِس. || قدیم. ثابت. سخت.( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). منه:عز خنابس. || شب سخت تاریک. || مرد ستبر اندک کوتاه. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ). ج، خنابسون. || ( اِ ) شیر بیشه. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). ج، خَنابِس.
