لغت نامه دهخدا
( خروفة ) خروفة. [ خ َ ف َ ] ( ع اِ ) مؤنث خروف. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ): خروفه، بچه گوسفندتا چهارماهه از میش اگر ماده باشد. ( از تاریخ قم ص 178 ). || خرمابن رطب چیدنی. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ).
