تنواء

تنواء. [ ت َن ْ ] ( ع مص ) نَوْء. برخاستن به کوشش و مشقت تمام. || بگرانی برخاستن: ناء بالحمل. || گران و مائل گردانیدن کسی را: ناء به الحمل، منه قوله تعالی: ما ان مفاتحه لتنوء بالعصبة؛ ای لتُنی العصبة بثقلها. || افتادن از گرانباری: ناء فلان ( از اضداد است ). ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).