لغت نامه دهخدا
بلندیگه. [ ب ُ ل َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) مکان بلند. جای مرتفع:
پدید آمد از دامن ریگ خشک
بلندیگهی سبز با بوی مشک.نظامی.
بلندیگه
فرهنگ فارسی
مکان بلند ٠ جای مرتفع ٠
بلندیگه. [ ب ُ ل َ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) مکان بلند. جای مرتفع:
پدید آمد از دامن ریگ خشک
بلندیگهی سبز با بوی مشک.نظامی.
مکان بلند ٠ جای مرتفع ٠