بشکردن

بشکردن. [ ب ِ ک َ دَ ] ( مص ) بشکریدن. شکریدن. شکردن. شکار کردن. شکار افکندن:
جهانا ندانم چرا پروری
چو پرورده خویش را بشکری.فردوسی.بفرمود تا پیش دریا برند
مگر مرغ و ماهی ورا بشکرند.فردوسی. || به مجاز از پای درآوردن. درهم شکستن:
شیر گوزن و غرم را نشکرد
چونانکه تو اعدات را بشکری.دقیقی.پدرت آنکه شیر ژیان بشکرد
بگردون گردان همی ننگرد.فردوسی.چو بسیار شدگفتها می خوریم
بمی جان اندوه را بشکریم.فردوسی.بزرگی بفرجام هم بگذرد
شکار است و مرگش همی بشکرد.فردوسی.کس از گردش آسمان نگذرد
وگر برزمین پیل را بشکرد.فردوسی.رمد شیر از او هر کجابگذرد
به یک زخم پیل ژیان بشکرد.اسدی.- آستین بشکردن؛ کنایه از بر زدن. بالا زدن آستین:
آستین بشکرده ای برکشتنم
طبل خود در زیر دامن میزنی.انوری.و رجوع به شکردن شود.