استحفار
لغت نامه دهخدا
استحفار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) استحفار نهر؛سزاوار کندن شدن جوی. ( از منتهی الارب ). بکندن آمدن جوی. ( تاج المصادر بیهقی ). فرو کندن. ( زوزنی ). فروکندن چاه و جوی خواستن. بهنگام کندن آمدن جوی و چاه.
جمله سازی با استحفار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او در طول جلسه با لحنی بسیار تند و گزنده شروع به استحفار کردن نظرات مخالفان کرد که باعث ناراحتی بسیاری از حاضرین شد.
💡 تلاش برای استحفار افکار مخالف در فضای مجازی معمولاً منجر به افزایش تنشها و از بین رفتن امکان گفتگوهای سازنده میان گروههای مختلف جامعه میشود.
💡 برخی تحلیلگران معتقدند که استفاده از روش استحفار در بحثهای سیاسی، تنها باعث افزایش شکافهای اجتماعی و کاهش اعتماد عمومی میان شهروندان میشود.