مجاز لغوی

[ویکی فقه] مجاز لغوی، استعمال لفظ در معنای غیر حقیقی، به قرینه لغوی می باشد. و در اصول فقه کاربرد دارد.
مجاز لغوی، عبارت است از استعمال لفظ در غیر معنای موضوع له، به جهت قرینه لغوی؛ به بیان دیگر، هر گاه لفظی در معنایی به کار رود که در عرف اهل لغت، به عنوان معنای مجازی شناخته می شود، به آن مجاز لغوی می گویند، مانند:استعمال لفظ «اسد» در رجل شجاع. 
[ویکی فقه] مجاز لغوی (علوم قرآنی). مجاز لغوی، استعمال لفظ مفرد در غیر معنای اصلی را می گویند.
مجاز لغوی، نوعی از مجاز در قرآن است که به آن مجاز لفظی، مجاز افرادی، مجاز کلمه و مجاز مفرد نیز می گویند، و آن استعمال لفظ مفرد در غیر معنای اصلی با وجود قرینه ای است که مانع از اراده معنای اصلی باشد.

💡 چون ببینی مشک پر مکر و مجاز لب ببند و خویشتن را خنب ساز

💡 تا از گل تو بوی حقیقت شنیده‌ام کارم مدام تربیت این مجاز بود

💡 از عشق مجاز گویمت چیست غرض زان چاشنی عشق حقیقیست غرض

💡 آن بت که همی وعده مجازی دارد بردن دل و جان من به بازی دارد

💡 با حقیقت بگذر، از پل نی مجاز می برد آبت اگر پل بشکند

💡 گر بمحراب حقیقت بود ابروی بتان سجده اهل حقیقت به مجاز اینهمه چیست