کتاب أسرار الآیات تألیف صدرالمتألهین شیرازی، اثری است در حوزه الهیات بهمعنای اخص که مباحثی همچون واجبتعالی، صفات و افعال او، نبوت و معاد را در بر میگیرد. مؤلف در تفسیر آیه «فلمّا أنبئهم بأسمائهم...»، ضمیر هم در اسماءهم را اشارهای به اسمای الهی میداند و اسماء را همان جوهرهای عقلی نورانی و مُثُل کلی الهی معرفی میکند که مظاهر اولی اسماء به شمار میروند؛ همانگونه که انواع مادی، مظاهر ثانوی آنها هستند. از این رو، این آیه را مطابق با دیدگاه استادان حکمت میداند که برای هر نوع، جوهر عقلی و مثالی کلی قائلاند.
هدف صدرالمتألهین از تألیف این کتاب، اشارهای اجمالی به اسرار برخی آیات قرآن است، چنانکه خود تصریح میکند: «لیس غرضنا فی هذا الکتاب إلا إشارة إجمالیة إلی أسرار بعض آیات القرآن». او در پی آن است تا نشان دهد مطالب راستین حکمی، بازگوینده نکات موجود در آیات قرآنیاند؛ از این رو هر مدعایی را پس از اشارهای اجمالی به استدلال برهانی، با شواهد قرآنی همراه کرده و با آیات متعدد اثبات و تأیید مینماید. تاریخ دقیق تألیف کتاب روشن نیست، اما با توجه به ارجاع مؤلف در صفحه ۲۰۵ به کتابهای بزرگش همچون «اسفار اربعه» و مجلد اول تفسیرش مفاتیح الغیب و نیز اشاره به «غیرهما من المطولات»، میتوان احتمال داد که تألیف این اثر همزمان با شرح اصول کافی و در حدود سال ۱۰۴۴ قمری انجام شده است؛ زیرا کتابهای مطول صدرا عمدتاً شامل همان اسفار، تفسیر و شرح اصول کافی است و او در این عبارت صراحتاً دو اثر نخست را نام برده است.