قید احترازی

[ویکی فقه] قید احترازی به قید محدود کننده دایره مفهومی کلام اطلاق می شود.
قید احترازی، مقابل قید غیر احترازی بوده و به قیدی گفته می شود که برای تنگ کردن دایره موضوع حکم و خارج کردن غیر موضوع مقید، از شمول حکم نسبت به آن، در کلام می آید، مانند آن که مولا بگوید: «اعتق رقبة مؤمنة؛ برده مؤمنی را آزاد کن» که در این جا قید « ایمان » برای احتراز از آزاد کردن برده کافر است؛ یعنی او را از شمول حکم آزادی خارج می سازد.
اصل در قیود
اصل در قیود، احترازی بودن است.

💡 نه احتراز از آن جانب است همواره گهی ز جانب وحشی هم احترازی هست

💡 همین و بس چو ز ابرامم احترازی هست اگر چه گفته و ناگفته عین ابرام است

💡 اگر بودی قباپوشی درین راه مرا زو احترازی بودی آنگاه

💡 گفت می‌دانم که نازی می‌کنی یا ز ناموس احترازی می‌کنی

💡 نخواهم که روی رقیبان ببینم گدا را ز سگ واجب است احترازی