لغت نامه دهخدا
علامه زبیدی. [ ع َل ْ لا م َ زُ ب َ ] ( اِخ ) احمدبن عمربن محمدبن عبدالرحمان بن قاضی یوسف، مکنی به ابوسرور و ملقب به شهاب الدین و صفی الدین. وی از بزرگان فقهای شافعی است که شیخ الاسلام زمان خویش بود. و دارای قریحه شاعری نیز بوده و گویند که روزی هشتاد بیت با رعایت تمام شرایط عروض میگفت. تولد و مسکن و مدفن او در زبیدیة از شهرهای یمن بود و مدتی نیز سمت قاضی القضاتی آن شهر را عهده دار بود. وفات وی در ربیعالثانی 930 هَ. ق. اتفاق افتاد. او راست: تجرید الزوائد و تقریب الفرائد، تحفة الطلاب، العباب المحیط بمعظم نصوص الشافعی و الاصحاب، در فقه، منظومة الارشاد، که شامل پنجهزاروهشتصدوچهل بیت است. ( از ریحانة الادب ج 4 ص 16 از النور السافر ص 137 ).
