روحی زنبیرپوری

روحی زنبیرپوری. [ ی ِ زَم ْ ] ( اِخ ) سیدجعفر متوفی بسال 1154 هَ. ق. وی از اولاد سیدمحمود و سید مزبور از احفاد سیدنعمةاﷲ ولی کرمانی بود. سیدمحمود از وطن خود به هند آمد و احفادش در رنبیر ( نام قصبه ای در نزدیکی لکهنو ) اقامت کردند. سیدجعفر روحی نزد میرلطف اﷲ بلگرامی دانش فراگرفت سپس به شاه جهان آباد سفر کرد و با عبدالقادر بیدل مصاحب شد. پس از آن به لکهنو آمد و از مصاحبان عبدالرضا متین اصفهانی و عبدالعلی تحسین کشمیری و داود اکبرآبادی گردید. این اشعار از اوست:
باغبان نگذاشت تا بیرون برم گل از چمن
نکهتی دزدیدم و آن هم صبا تاراج کرد.
شکفته جبهه کدام آفتاب می آید
که خنده چون سحر از گرد کاروان پیداست.
و رجوع به نتایج الافکار ص 279 و فرهنگ سخنوران و الذریعه ذیل دیوان روحی رنبیری شود.

سید جعفر متوفی بسال ۱۱۵۴ ه. ق. وی از اولاد سید محمود و سید مزبور از احفاد سید نعمت الله ولی کرمانی بود.

💡 که‌ گفت راحت روحی نه راحتی که بلایی که گفت جوشن جانی نه جوشنی که سنانی

💡 و گفت: دلهاء بندگان جمله روحانی صفت‌اند پس چون دنیا بدان دل راه یافت روحی که بدان دلها می‌رسید در حجاب شود.

💡 تو روحی و دل و جان رهبر آمد که بودت جَست از خود بر درآمد

💡 تو ان جانی درین فرخنده پیکر تو آن روحی درین تابنده هیکل

💡 کنت کنزاً تا چه حکمتهاست این فیه من روحی چه نسبتهاست این

💡 یا امیر المؤمنین روحی فداک چاره ای کن ورنه خواهم شد هلاک