دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] باله وَنْد، یا بالَوَنْد، بالاوند، از طوایف لر پشتکوه ساکن ناحیه هُلیلان در استان ایلام می باشد.
واژه باله وند از دو بخش «باله » و پسوند نسبت «وند» ترکیب یافته است. باله را نام نیای بزرگ خاندان اسفندیاری و بنیادگذار طایفه باله وند دانسته اند که به صورتهای بلیوند، بالیوند و بالیلوند نیز آمده است.
سازمان ایلی اجتماعی
طایفه باله وند به چند تیره، و برخی از تیره ها به چند شاخه تقسیم می شوند: محمدامین زکی در کتاب کورد و کوردستان به این طایفه اشاره می کند و شمار جمعیت آنها را ۵۰۰، ۱ تن می داند. در خلاصه تاریخ الکرد و کردستان وی، باله وند یکی از شاخه های پنجگانه طایفه هلیلانی به شمار آمده است. سلطانی باله وند را نام یک طایفه بزرگ شامل تیره های گوناگون آورده است.
موقعیت جغرافیایی
باله وندها در منطقه هلیلان پراکنده اند. جلگه وسیع هلیلان به طول ۱۲ کم و عرض ۶ کم در طرفین رودخانه سیمره واقع است. طایفه باله وند ساکن در دشت هلیلان پیش تر کوچ رو بودند و برای ییلاق و قشلاق به تپه های اطراف و یا دو طرف دشت کوچ می کردند. از آن جا که فاصله ییلاق و قشلاق این منطقه کوتاه بود، باله وندهای هلیلان همه یکجانشین شدند و کوچ را رها کردند. گروهی از باله وندهای منطقه زردلان که گرمسیر هلیلان است، اسکان یافته اند. این گروه که حدود ۴۹۲ خانوارند، تا ۱۳۷۷ش کوچ می کرده اند (که شمار آنان را در ۱۳۶۶ش ۶۰۹ خانوار آورده است ).
شغل و جمعیت
...
