اراده حصر

[ویکی فقه] فهماندن حصر و اختصاص از طریق تقسیم لفظی بر لفظ دیگر است.
یکی از اسباب تقدیم و تاخیر، «اراده حصر» است؛ یعنی گوینده برای افاده حصر و اختصاص، گاهی لفظی را بر لفظ دیگر مقدم می کند؛ مانند مقدم کردن معمول بر عامل؛ خواه معمول مفعول باشد یا ظرف یا مجرور؛ مانند:۱. (ایاک نعبد وایاک نستعین)؛ یعنی «نخصک بالعبادة و الاستعانة».۲. (لالی الله تحشرون...)؛ یعنی «الی الله لا الی غیره».۳. (... لتکونوا شهداء علی الناس ویکون الرسول علیکم شهیدا...). تقدیم «علیکم» برای افاده اختصاص شهادت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم بر آنان است.

💡 را اراده كند فرمان او تنها اين است كه مى گويد موجود باش ! آن هم موجود مى شود)(سوره يس آيه 82).

💡 و طالب صفت سخاوت باید که چون اراده عطائی کند در آن توقف نکند، که شیطان لعین در مقام وسوسه درآید و او را وسوسه کند، و از فقر و کم شدن مایه بترساند.

💡 از مجموع احاديث روشن مى شود كه دعا در آئين آسمانى يك قانون قطعى و مُسلم است وشعاع قدرت آن باذن و اراده الهى، نامحدود است تا جائى كه بلاهائى تصويب شده ازناحيه خداى متعال هم، در مقابل دعا بى اثر مى شوند.

💡 بجز اراده مرا نیست ساز و برگ سفر به ساز و برگ چنین طیّ راه نتوانم

💡 مسلما ما چنين قدرتى داريم، ولى ايمانى كه از طريق اجبار و الزام ما تحقق يابد ارزشچندانى ندارد، اراده ما بر اين تعلق گرفته است كه نوع انسان را به اين افتخارنائل كنيم كه (مختار) باشد، و راه تكامل را با پاى خويش بسپرد.

💡 معلوم ما شده است که از سر گذشته‌ای قصاب راه صلح ز دلدار اراده کن