اوضاع سیاسی، اجتماعی و فرهنگی شیعه در غیبت صغری اثر حسن حسینزاده شانهچی به بررسی یکی از مقاطع حساس و سرنوشتساز تاریخ تشیع میپردازد؛ دورهای نزدیک به یک قرن که با آغاز غیبت امام دوازدهم(عج) در سال ۲۶۰ هجری قمری شروع میشود و با درگذشت آخرین نائب خاص آن حضرت در سال ۳۲۹ هجری قمری پایان مییابد. این اثر که به زبان فارسی و در سال ۱۳۸۶ شمسی نگاشته شده، به سبب پرداختن به شرایط تاریخی و فکری شیعه در این برههی مهم، جایگاه ویژهای در مطالعات تاریخی و کلامی دارد. نویسنده در این کتاب کوشیده است با تکیه بر منابع معتبر و تحلیلهای مستند، تصویری جامع و مستدل از وضعیت جامعه شیعی در دوران غیبت صغری ارائه دهد.
کتاب با مقدمهای از مؤلف آغاز میشود که در آن به معرفی منابع مورد استفاده و روش پژوهشی خود میپردازد. وی در این مقدمه توضیح میدهد که در طرح مباحث، تنها به روایتهای تاریخی موثق و دادههای قابل اعتماد بسنده کرده و از هرگونه گزارش ضعیف یا ناپایدار پرهیز نموده است. چینش مطالب در این اثر بهگونهای است که خواننده بهتدریج با اصول و زمینههای لازم برای درک رویدادهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی آن عصر آشنا میشود. این انسجام ساختاری موجب گردیده تا کتاب، علاوه بر ارزش پژوهشی، به عنوان منبعی آموزشی و تحلیلی برای پژوهشگران تاریخ اسلام و اندیشه شیعی نیز قابل استفاده باشد.
در پنج فصل اصلی کتاب، مؤلف بهصورت گامبهگام مباحث بنیادین این دوره را بررسی کرده است. دو فصل نخست، نقش مقدمهای دارند و برای ورود به مباحث اصلی آماده میسازند. فصل اول به تبیین ماهیت «مسألهی غیبت»، چالشهای اعتقادی ناشی از آن و تلاشهای ائمه اطهار(ع) در آمادهسازی جامعه شیعه برای پذیرش این رخداد اختصاص دارد. در فصل دوم، فضای عمومی و سیاسی جهان اسلام در عصر غیبت صغری ترسیم میشود تا موقعیت خاص شیعه در میان دیگر جریانهای اسلامی بهتر فهمیده شود. در ادامهی کتاب، فصول بعدی به تحلیل روابط سیاسی، وضعیت اجتماعی و تحول فرهنگی شیعیان در این مقطع تاریخی میپردازد و از این رهگذر، تصویری روشن و منسجم از یکی از تأثیرگذارترین دورههای تفکر و تاریخ تشیع ارائه مینماید.