کیمخت گاه

کیمخت گاه. [ م ُ ] ( اِ مرکب ) کنایه از اِست ( در خر و اسب و مانند آنها ). ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). کفل. سرین:
خر کیمخت گاه کرده سبیل
برگروگان شبرو دباب.سوزنی ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

کنایه از است است. کفل. سرین.

💡 به خر گفتند: کیمخت از چه بستی؟ بگفت: از زخم سیخ و چوب دستی

💡 کیمخت نافه را که حقیرست و شوخگن قیمت بدان کنند که پر مشک اذفرست

💡 همه راه اگر نیست بیننده کور ادیم گوزنست و کیمخت گور

💡 چون سیصد و سی دویدنی ماند کیمخت تو ماند از تو توفیر

💡 بسا گردن سخت کیمخت چرم که شد چون دوال از رکاب تو نرم

💡 فلک چندان که دیگ خاک را پخت نرفت از خوی او خامی چو کیمخت