کلمات هوازنی قران

«کلمات هوازنی قرآن» به دسته‌ای از واژگان قرآن گفته می‌شود که ریشه در گویش و لغت قبیله عربی «هوازن» دارند. این قبیله که در نواحی نجد، میان مکه و یثرب زندگی می‌کرد، از تبار عدنانیان بود و در دوره جاهلیت و پس از آن در عرصه‌های مختلف، از جمله جنگ «حنین»، نامی شناخته‌شده داشت. برخی از واژه‌های قرآن، از نظر ساخت یا معنا، متأثر از زبان و کاربرد زبانی قبیله هوازن هستند و به همین دلیل «هوازنی» نامیده می‌شوند. این اصطلاح در علوم قرآنی برای اشاره به آن دسته از کلمات قرآن به‌کار می‌رود که معنای آن‌ها در گویش هوازن با معنای رایج متفاوت بوده یا ریشه استعمالشان به زبان این قبیله بازمی‌گردد. در مجموع، کلمات هوازنی قرآن بیانگر تنوع لهجه‌های عربی در زمان نزول قرآن و گستره زبانی آن در میان قبایل مختلف هستند.

نمونه‌هایی از این واژه‌ها عبارت‌اند از:

«یَفْتِن» در آیه ۱۰۱ سوره نساء: «إِنْ خِفْتُمْ أَنْ یَفْتِنَکُمُ الَّذِینَ کَفَرُوا…» که در گویش هوازن به معنای گمراه کردن آمده است.

«یَیْأَس» در آیه ۳۱ سوره رعد: «أَفَلَمْ یَیْأَسِ الَّذِینَ آمَنُوا…» که در لهجهٔ هوازن به معنای دانستن به کار می‌رفته است.