لغت نامه دهخدا
( وصاف الحضرة ) وصاف الحضرة. [ وَص ْ صا فُل ْ ح َ رَ ] ( اِخ ) عبداﷲبن عزالدین فضل اﷲ شیرازی، ملقب به شهاب الدین و معروف به وصاف الحضرة. مؤلف کتاب تاریخ تجزیة الامصار و تزجیة الاعصار است که به تاریخ وصاف شهرت دارد. وی در حدود سال 663 هَ.ق. در شیراز به دنیا آمد و در همان شهر در مشاغل دیوانی وارد شد و به تدریج از نزدیکان و خواص خواجه صدرالدین احمد خالدی زنجانی نایب امیر طغاجاردر حکومت او بر فارس گردید. وصاف را در حق این خواجه که بعدها به وزارت گیخاتون رسید، اشعار و مدایح بسیاری است. پدر وصاف در 698 در قحطی فارس درگذشت. وصاف در این اوقات از مأموران تحصیل مال در این مملکت بود و به خاندان خواجه رشیدالدین فضل اﷲ وزیر بستگی بسیار پیدا نموده و در عهد غازان و اولجایتو توسط خواجه مورد مرحمت مخصوص واقع شد و به وسیله او تاریخ خود را به عرض ایلخان رسانده است. ( از تاریخ مفصل ایران از مغول تا مشروطیت تألیف عباس اقبال ص 486، 487 ). رجوع به تاریخ ادبیات براون و سبک شناسی ج 3 شود.
