ناوگروه اب خاکی

💡 یو-۵۱۶ کارش را در به عنوان عضوی از ناوگروه آموزشی چهارم زیر دریایی در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۴۱ شروع کرد. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۲ برای عملیات به ناوگروه دهم منتقل شد و سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۴ به ناوگروه سی و سوم منتقل شد.

💡 ردر به دریاسالار ویلهلم مارشال، فرمانده کل ناوگان دستور داد ناوگروه اعزامی را به طرف نارویک ببرد و جلوی رسیدن نیروی بیشتری از متفقین را بگیرد و همچنین از جناح نیروی جنوبی محافظت کند.

💡 نیروهای دریایی تاریخی از دید ساختاری بسیار انعطاف‌ناپذیرتر بوده‌اند. کشتی‌ها در ناودسته‌ها گرد می‌آمدند که آن‌ها نیز به نوبهٔ خود در شماری ناوگروه گرد می‌آمدند و آن‌ها نیز شماری ناوگان پدیدمی‌آوردند. اجازهٔ جدایی یک کشتی از یک یگان و پیوستن به یگانی دیگر می‌بایست روی کاغذ تأیید می‌شد.

💡 پس از آن، فرماندهی کشتی آستری به لاپیروس داده شد. در تابستان ۱۷۸۱ میلادی، فرماندهی کشتی جنگی مجهز به ۵۰ توپ، ساگیتایر به او پیشنهاد گردید، اما چون خدمه‌های آن به بیماری اسکوربوت مبتلا بودند، لاپیروس اجازه خواست تا به فرماندهی کشتی آستری ادامه دهد، از این‌رو به او وظیفه سپرده شد تا رهبری یک ناوگروه جنگی که جزو کشتی هرمونی تحت فرماندهی لاتوش-تریویل نیز بود، را رهبری نماید.

💡 فرماندهان تصمیم گرفتند که یک ناوگروه اب خاکی بزرگ را برای انجام عملیات‌های امدادی در مناطق ساحلی آسیب‌دیده از طوفان به منطقه اعزام کنند.

💡 استفاده از توانمندی‌های یک ناوگروه اب خاکی می‌تواند باعث افزایش سرعت انتقال نیروهای ویژه و تجهیزات سنگین از دریا به مناطق ساحلی مورد نظر شود.

💡 در استراتژی‌های دفاعی جدید، تشکیل یک ناوگروه اب خاکی مجهز به کشتی‌های تدارکاتی و هواپیماهای حمل نیرو، اهمیت بسیار زیادی در کنترل سواحل دارد.