قدس اللـه روحه

خدا روان او را پاکیزه گرداند.

💡 وارد شد مكتوبى از ناحيه مقدّسه، خداى تعالى حراست و رعايت فرمايد آن را، در چندروزى كه باقى مانده بود از صفر سنه 410 بر شيخ مفيد محمّد بن محمّد بن نعمانحارثى قدس اللّه روحه ذكر نمود رساننده آنكه برداشته بود آن را از ناحيهمتّصل به حجاز و ما تبرّكا، اوّلا نسخه را نقل مى كنيم و پس از آن به ترجمه آن به قدرفهم مى پردازيم:

💡 يازدهم: و نيز در آنجا از محمّد بن عثمان عمرى قدس اللّه روحه روايت شده كه گفت:(بيرون آمد توقيع به خطّ آن جناب كه آن را مى شناختم كه هر كسى كه مرا نام برد درمجمعى از مردم به اسم من، پس بر او باد لعنت خداى تعالى !)

💡 پس چون به حلّه رسيدم، رفتم نزد سيّد فقهاى كاملين، سيّد مهدى قزوينى، ساكن حلّه قدس اللّه روحه و قصّه را نقل كردم ومعالم دين را از او آموختم و از او سؤال كردم عملى كه: (وسيله شود براى من كه بار ديگر آن جناب را ملاقات كنم.) پسفرمود: (چهل شب جمعه زيارت كن ابى عبداللّه عليه السلام را.)

💡 (تسويه ) به معناى تصوير و هم تتميمعمل است. و در جمله (نفخ فيه من روحه ) استعاره و كنايه گويى شده است، يعنى روحتشبيه شده به دم زدن و نفسى كه آدمى مى كشد و بر مى گرداند، و احيانا آن را در غيرخود مى دمد و اضاضه كلمه روح به ضميرى كه به خدا بر مى گردد اضافه تشريفىاست، و معنايش (ثم نفخ فيه من روح شريف و منسوب اليه ) مى باشد، يعنى سپس خدااز روحى شريف و منسوب به خودش در او دميد.

💡 گفت: چون متوجّه شد شيخ يعنى جدّ من، ورّام بن ابى فراس قدس اللّه روحه از حله بهجهت تاءلّم و ملالتى كه پيدا كرده بود از مغازى و اقامت نمود در مشهد مقدّس در مقابرقريش، دو ماه الاّ هفت روز، گفت: پس متوجّه شدم من از بلد واسط به سوى سرّ من راءى وهوا بشدّت سرد بود. پس مجتمع شديم با شيخ ورّام در مشهد كاظمى و عزم خود را درزيارت براى او بيان كردم.

💡 همچنين جدّم ورّام بن ابى فراس - قدّس اللّه روحه - كسى كه به كار او اقتدا مى شود -وصيّت نموده بود كه بعد از وفاتش نگين انگشتر عقيقى را كه نامهاى ائمّه - صلواتاللّه عليهم - بر آن حك شده باشد، در دهانش ‍ بگذارند. لذا من نيز روى نگين عقيقىنگاشتم: