فعل تعجب. [ ف ِ ل ِ ت َع َج ْ ج ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) ( اصطلاح دستور ) نزد نحویان، چیزی است که برای نشان دادن تعجب وضع شده باشد و در زبان عرب برای آن دو وزن صرفی وجود دارد: یکی ما اَفعَل و دیگر اَفعِل به مانند این جمله ها: الدنیا... مااکدر صافیها و مااخیب راجیَها.... یا احسن به؛ ( چه خوب است او یا به او به چشم نیکی بنگر ).
نزد نحویان چیزی است که برای نشان دادن تعجب وضع شده باشد و در زبان عرب برای آن دو وزن صرفی وجود دارد: یکی ما افعل و دیگر افعل به.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 تا روزگار ملک تو را آشکاره کرد چشم ملک در او به تعجب نظاره کرد
💡 علاقه ولاسکز به هنر برهنه تعجب آور نیست. شواهدی از این موضوع در همان اوایل ورودش به مادرید در سال ۱۶۲۳ ظاهر میشود، اگرچه ظهور آنها در آثارش پس از اولین بازدید او از ایتالیا بین سالهای ۱۶۲۹ تا ۱۶۳۱ افزایش مییابد.
💡 به چاه در نظری کردم از تعجب من چه از ملاحت او گشته بود صحرایی
💡 در صنع او نگاه نکردست عاقلی که انگشت را ز روی تعجب گزیده نیست
💡 تعجب کنان گفتم ای حق پرست چه سان آمدت این کرامت به دست؟
💡 مى گويند كلمه (وى ) كلمه اى است كه در هنگام اظهار ندامتاستعمال مى شود، و بسا هم مى شود كه در مورد تعجب به كار مى رود، و هر دو معنا باآيه شريفه مى سازد، هر چند كه معناى اول زودتر به ذهن مى رسد.
