فرخار مویی

واژه «فرخار مویی» در زبان فارسی به حالتی از مو گفته می‌شود که به صورت آویخته، فروهشته و بدون پیچ‌وتاب یا چین‌وچروک قرار گرفته باشد. این ترکیب برای توصیف مویی به کار می‌رود که به طور طبیعی یا بر اثر حالت‌دهی، صاف و رها بر روی سر یا شانه‌ها افتاده است. در این معنا، تأکید اصلی بر افتادگی و عدم حالت‌گیری یا فر شدن موهاست. چنین حالتی از مو معمولاً در برابر موهای مجعد، پیچ‌دار یا دارای حالت‌های پیچیده قرار می‌گیرد. واژه «فرخار» در این ترکیب به معنای آویخته و فروهشته بودن است و «مویی» به خود مو اشاره دارد، که در مجموع این حالت ظاهری را توصیف می‌کند. در متون لغوی، این اصطلاح برای بیان نوعی آرایش یا وضعیت طبیعی موها به کار رفته است. این واژه بیشتر در زبان ادبی و قدیمی دیده می‌شود و در گفتار روزمره کاربرد محدودی دارد. فرخار مویی می‌تواند به توصیف زیبایی طبیعی مو نیز اشاره داشته باشد، زمانی که موها بدون پیچ‌وتاب و به شکلی روان و ساده دیده می‌شوند. این حالت در برخی توصیفات ادبی برای بیان لطافت، سادگی یا وقار ظاهری نیز به کار رفته است. بنابراین، «فرخار مویی» به معنای مویی است که به صورت صاف، آویخته و بدون چین و شکن بر روی سر یا بدن قرار گرفته باشد.