کلمه «صافی توزپوش» به نام یک شاعر اشاره دارد که فرزند هرات بوده و در شعر و سخن گفتن نادر و صاحب سبک خاص خود است. او به اشعارش اعتقاد کامل داشته و آنها را با دقت و وسواس میسروده است. آثار او نشاندهنده ذوق و دانش ادبی بالای اوست و در شعرهایش معمولاً به مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی پرداخته است. او در گفتن حرفهای شخصی یا عاطفی تنها به بیان عشق و علاقه خود به حق و حقیقت میپرداخته است. اشعار او گاهی با لحنی عاشقانه و گاهی با حالتی عرفانی سروده شدهاند. صافی توزپوش در میان شاعران همعصر خود به دلیل سبک خاص و نادر بودنش شناخته میشد. او از شهرت و محبوبیت زیادی برخوردار نبود، اما کسانی که شعرش را میخواندند، ارزش ادبی آثارش را میشناختند. شعرهای او نشاندهنده تأمل عمیق در وجود و هستی انسان هستند. صافی توزپوش نمونهای از شاعرانی است که با صداقت و اخلاص در شعر خود، پیامهای عاطفی و معنوی را منتقل کردهاند. آثار او در کتابهایی مانند مجالس النفائس ثبت شده و نسلهای بعدی به مطالعه آن علاقهمند بودهاند.
صافی توزپوش
لغت نامه دهخدا
صافی توزپوش. [ ی ِ ] ( اِخ ) ( مولانا... ) صاحب مجالس النفائس گوید: فرزند هرات است و در کار خود نادر. به شعر خویش اعتقاد تمام دارد. این دو بیت از اوست:
ز شوق تنگ دهانی دم از عدم زده ام
به لوح هستی خود نیستی رقم زده ام
بجز حدیث تو با کس نگفته ام سخنی
اگر به کس سخنی گفتم از تو دم زده ام.( مجالس النفائس ص 152 ).
