ستر پوشی

سترپوشی. [ س ِ ] ( حامص مرکب ) عمل ستر پوشیدن. پرده پوشی:
بکن سترپوشی که پوشیده ایم
برسوایی کس نکوشیده ایم.نظامی.رجوع به ستر شود.

عمل ستر پوشیدن پرده پوشی

💡 اگر کردار بد باشد تو را آن روز وی برتو کز آتش پیرهن پوشی و دوزخ در زمان بینی

💡 ز پشت و روی هر آیینه ام، روشن شد این معنی که نگشاید بدانسو دیده، تا زین سو نمی پوشی

💡 نهان خال تو کی در سبزه خط می‌تواند شد؟ اگر صد پرده پوشی، نافه غمّاز است می‌دانم

💡 بر طلعت خویش از زلف گر پرده همی پوشی باید که بپوشی چشم از چشم تماشایی

💡 ز چشم‌ شوخ رقیب ای صنم چه پوشی روی‌؟ بپوش قلب خود از وی که آبرو اینجاست

💡 رخ خوب خویشتن را به چه پوشی از نظرها؟ که به حسرت تو رفتن بدو دیده خاک درها