زین الدین علی بن سلیمان بحرانی

[ویکی فقه] بَحرانی، علی بن سلیمان بن حسن، ملقّب به زین الدین، محدّث و فقیه شیعیِ قرن یازدهم است.
از تاریخ تولّد او اطلاع دقیقی در دست نیست، امّا می دانیم که در ۱۰۶۴ه درگذشته و در روستای قَدَم، از روستاهای بحرین، به خاک سپرده شده است.
اساتید علی بن سلیمان
در بحرین، نزد علّامه سید ماجد بحرانی، شیخ محمدبن حسن بن رجب مُقابی، فقیه و نخستین امام جمعه بحرین در دوره صفویه، شیخ جعفربن کمال الدین بحرانی و سید نورالدین علی بن علی موسوی عاملی جَبعی (متوفّی ۱۰۶۸) تحصیل کرد؛ سپس به ایران سفر کرد و در اصفهان نزد شیخ بهائی به تحصیل علم حدیث پرداخت؛ شیخ بهایی در اجازه ای، اجتهاد کاملش را تأیید کرده است.
فعالیّت تدریسی علی بن سلیمان
پس از بازگشتِ بحرانی به زادگاهش، عدّه زیادی در درس او حاضر می شدند، حتی نخستین استادش، محمدبن حسن بن رجب، متواضعانه به مراتب فضل و أعلم بودن او إذعان می کرد و خود را به حضور در درس او و استفاده از معلوماتش ملزم می دانست.
تبحّرات علمی علی بن سلیمان
...

💡 گرم ز ملک سلیمان بری به خطهٔ ری که تا به حشر مصون باد از فنا و زوال

💡 کجاست در همه ملک جهان سلیمانی که مهر دل نسپارد به دست شیطانی

💡 هستی تو چون سلیمان بر اسب بادپای هستی تو چون فریدون با گرز گاوسار

💡 من مور ضعیفم، شده پامال فراقش حال دل موری به سلیمان نتوان گفت

💡 هرکه چون دیو سلیمان بر شما عاصی شود در سرای دیو محنت دایما مزدور باد