خوانش پریشی سطحی

{surface dyslexia} [زبان شناسی] گونه ای خوانش پریشی که در آن فرد توانایی بیان ناواژه ها (nonwords ) را دارد، اما قادر به ادای واژه ها نیست

💡 «ننه قباد مخوان کیقباد خوانش از آنک قباد چاوش روز سلام او زیبد.»

💡 بر سر خوانش صد کاسه گدایی بخورد تا یکی لقمه توانگر ز میان بستاند

💡 گشت چونی‌بخش اندر لامکان گرد خوانش جمله چونها چون سگان

💡 گل صبا را گفت این فرمان تراست نزد خود خوانش اگر شه ار گداست

💡 هر بینوا که یافت ز خوانش نواله یی از آن نواله فیض بصد بینوا رسید

💡 وی همچنین مرز بین شعر و شعار را در این کتاب مشخص میکند و در این باره میگوید : شعر زمانی که پیامی آشکار داشته باشد و هرکسی در اولین خوانش شعر به پیام آن برسد آن متن از شعر خارج شده و به شعار تبدیل شده است.