«خاندان ابن منده» نام خانوادگی گروهی از محدثان و علمای حنبلی مذهب ایرانی است که در اصفهان ساکن بودهاند. این خاندان از سده ۳ تا ۷ هجری قمری (۹ تا ۱۳ میلادی) در اصفهان فعالیت داشتهاند. نسب آنان به استندار فیروزان بن چهار بخت، از صاحبمنصبان لشکری ساسانیان، میرسد که با فتح اصفهان به اسلام گروید. شهرت «منده» از لقب ابراهیم بن ولید بن سَنده، نسل سوم بُطه، گرفته شده است. این خانواده در زمینه حدیث و فقه حنبلی بسیار معروف بودند و آثار و اخبار متعددی از آنان ثبت شده است. از جمله اعضای برجسته این خاندان، ابوعبدالله محمد بن یحیی بن منده است. کتابها و منابع تاریخی مانند اثر ابونعیم اصفهانی اطلاعات مفصلی درباره آنان ارائه کردهاند. بهطور کلی، خاندان ابن منده نماینده نسل برجسته محدثان حنبلی در ایران و به ویژه اصفهان بوده و سهم مهمی در حفظ و نشر علم حدیث داشتهاند.
خاندان ابن منده
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِمَنْده، عنوان افراد خاندانی از محدثان حنبلی مذهب ایرانی که از سده ۳ تا ۷ق /۹ تا ۱۳م در اصفهان می زیسته اند.
نسبت آنان به استندار فیروزان بن چهار بُخت از صاحب منصبان لشکری ساسانیان می رسد که در فتح اصفهان اسلام آورد.
شهرت منده
شهرت منده از لقب ابراهیم بن ولید بن سَنده، نتیجه (نسل سوم ) بُطّه، پسر استندار فیروزان، گرفته شده است.
ابونعیم اصفهانی، احمد، ذکر اخبار اصبهان، ج۲، ص۲۲۲، لیدن، ۱۹۳۴م.
معروف ترین افراد این خاندان به شرح ذیل می باشند:
ابوعبدالله محمد بن یحیی بن منده
...
