حقیقت لغوی

[ویکی فقه] حقیقت لغوی به استعمال لفظ در معنای لغویِ موضوعٌ له اطلاق می شود.
حقیقت لغوی، به معنای به کار بردن لفظ در معنای موضوع له لغوی آن است؛ به بیان دیگر، به استعمال لفظ در معنایی که واضع لغت آن را در آن معنا وضع نموده یا در میان اهل لغت برای آن معنا وضع تعینی پیدا کرده است، حقیقت لغوی می گویند، مانند: استعمال لفظ «اسد» در «حیوان درنده خاص»، یا لفظ «انسان» در «حیوان ناطق».در کتاب « اصطلاحات الاصول » آمده است: «و الثانیة: اعنی الحقیقة اللغویة فهو ما کان وضعه بید واضع اللغة کالحجر و الشجر».

💡 در همه صورت تویی و نیست خود صورت تو را وین حقیقت حیرتی در رهروان انداخته

💡 بفصاحت ار بودت رهی بگشای گوش حقیقتی که بسمع جان انا افصحت رسد از نوای محمدی

💡 ای به عین حقیقت اندر عین باز کرده ز بهر دیدن عین

💡 شد ایشان را همی روشن حقیقت که بسپردند کلّی در شریعت

💡 حقیقت کافر است این مرد اینجا که پیدا شد حقیقت شور و غوغا

💡 اگر نوعی که هست از رخ حقیقت پرده بردار نظر ماند به رسوایی خرد افتد به شیدایی