اسماعیل بن محمدابراهیم ساغر دردی اصفهانی

[ویکی فقه] اسماعیل دردی اصفهانی، از ادبا و نویسندگان اصفهان در قرن چهارده هجری بوده است.
میرزا اسماعیل متخلّص به «دُردی» فرزند میرزا محمّدابراهیم ساغر اصفهانی شاعر ادیب، نویسنده و خطّاط، در قرن ۱۴ هجری می زیسته، از اصفهان به هندوستان مهاجرت نموده، و در اسکندرآباد ساکن شده است.
آثار و تالیفات
کتب زیر از آثار او است:۱. امراض مسلمانان و ادویه آن ها؛۲. تجارب من و آراء خود من؛۳. تعویض جان و روح ایمان؛۴. محبوب الاخلاق، منظوم؛۵. هم دردی؛۶. رساله در تغییر رسم الخط؛۷. تاریخ جهان.
مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۹۹.
۱. ↑ مهدوی، سیدمصلح الدین، دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج۱، ص۹۹.۲. ↑ مشار، خان بابا، مؤلّفین کتب چاپی فارسی و عربی، ج۱، ص۵۸۸.۳. ↑ حسینی اشکوری، سید احمد، فهرست مرعشی، ج۷، ص۳۶.
منبع
...

💡 مجموعهٔ آثار و نامه‌های او به همراه مختصری از شرح حالش، نخستین بار در سال ۱۳۲۴ خورشیدی، در کتابی موسوم به پیغمبر دزدان، توسط محمدابراهیم باستانی پاریزی در کرمان به چاپ رسیده است. این کتاب، تاکنون هجده بار تجدیدچاپ گردیده، که در نوع خود و در میان کتاب‌های تاریخی مربوط به عصر قاجار، یک رکورد محسوب می‌شود.

💡 روستای اردیب مقر فرمانروایی منطقه بوده و دارای آثار و اماکن قدیمی من جمله خانه‌های قدیمی دیوانخانه اسماعیل خان عرب عامری، خانه خلوت سهام السلطنه، خانه محمدرضابیک زفرقندی، خانه محمدابراهیم بیک زفرقندی و… می‌باشد.

💡 محمدابراهیم باستانی پاریزی تاریخ‌دان و نویسنده در کتاب خودش (شاهنامه آخرش خوش است، ۱۳۵۰) آورده است که، مراد اورنگ در سال ۱۳۰۸ داستان‌هایی از شاهنامه فردوسی را هر روزه در حضور رضاشاه نقل می‌کرد:

💡 محمدابراهیم باستانی پاریزی، دربارهٔ دوران اقامت امامقلی میرزا در کرمان، که ظاهراً در دوران نوجوانی وی بوده‌است، چنین می‌نویسند: