استین افشاندن

( آستین افشاندن ) (اَ دَ )(مص ل. ) ۱ - تکان دادن دست و آستین به نشانة عفو یا بخشش. ۲ - پشت پا زدن، ترک گفتن. ۳ - رقصیدن. ۴ - اجازه دادن.

( آستین افشاندن ) ( مصدر ) ۱ - دست و بتبع آن آستین را بنشانه محبت خلوص عفو تحسین بخشش و احسان بحرکت در آوردن. ۲- اشاره کردن. ۳ - اجازه دادن. ۴ - پشضت پا زدن ترک گفتن فرو گذاشتن. ۵ - رقص کردن پایکوبی کردن. یا آستین ملال بر کسی افشاندن. با جنبش دست و آستین کراهت و نفرت خود را نشان دادن.

💡 فروغ عاریت از هر نسیمی می شود لرزان چراغ لاله از افشاندن دامان نیندیشد

💡 با بهر افشاندن دستی زند چون آفتاب سکهٔ شاهنشه آفاق بر روی زمین

💡 از وحشت آشوب جهان هرچه نوشتم افشاند خط از خویش پر افشاندن کاغذ

💡 نیست ممکن که ز ریزش نشود دخل افزون دانه در خاک یکی صد شود از افشاندن

💡 مراست جانی و خواهم به پات افشاندن چو باورت نشود به ز امتحانی نیست

💡 صرف با دلمردگان اوقات خود را ساختن باده بر خاک سیه، گل بر مزار افشاندن است