ابن رفاعی. [ اِ ن ُ رِ ] ( اِخ ) ابوالعباس احمدبن علی بن احمد. وفات 578 هَ.ق. یکی از صالحین. او در بطایح میان واسط و بصره میزیست. گروهی عظیم از فقراءبدو گرویده اند که آنان را رفاعیه و نیز بطائحیه نامند. پیروان او را امور عجیبیه است از قبیل خوردن مارزنده و فروشدن به تنور افروخته و مانند آن. گویند ابن رفاعی در حلم چنان بود که پشه از تن خویش نراندی و سگ اجرب را هفته ها برای علاج و بهبود او نزد خویش میداشتی. مشیخت سلسله بطائحیه در اولاد برادر اوست.
یکی از صالحین او در بطایح میان واسط و بصره میزیست
[ویکی فقه] اِبْن ِ رِفاعی، ابوالعباس احمد بن علی بن احمد (محرم ۵۰۰ - ۵۷۸ق /سپتامبر ۱۱۰۶-۱۱۸۲م )، از مشاهیر صوفیه و مؤسس طریقه رفاعیّه (بطائحیه یا احمدیه ) است.
پدر وی از مغرب به عراق آمد و در قریه ام عبیده از قراء بطائح - میان بصره و واسط - ساکن شد و در آن جا با خواهر شیخ منصور زاهد ازدواج کرد و احمد ثمره این پیوند بود و از این رو ابن رفاعی را مغربی الاصل خوانده اند؛ در حالی که برخی اصل او را از عرب دانسته اند. او هنوز به دنیا نیامده بود که پدرش درگذشت و دایی او شیخ منصور تربیت او را بر عهده گرفت. به نقل بیشتر مآخذ وی را از این رو ابن رفاعی نامیده اند که یکی از اجدادش علی بن رفاعه نام داشت، ولی برخی دیگر نسب او را از قبیله ای عرب به نام بنی رفاعه دانسته اند. نسبت او در برخی از تواریخ و طبقات «رفاعی » نیز آمده است. او از سادات حسینی بود و نسبتش با ۱۲ واسطه به امام موسی بن جعفر (ع ) می رسید. ابن رفاعی در ام عبیده وفات یافت و چون به هنگام مرگ دارای فرزندی نبود، فرزندان برادرش سالیان درازی مقام شیخوخت و ولایت را به نحو موروثی برای خود حفظ کردند.
مذهب
اکثر مآخذ او را فقیهی شافعی مذهب معرفی کرده اند، و برخی گفته اند که مدت کوتاهی بر مذهب شافعی تفقه نموده است.
مشایخ و شاگردان
نسبت او در طریقت به شبلی و جنید بغدادی می رسد، و گفته اند که داییش شیخ منصور زاهد، شیخ او در طریقت بوده است. مؤلف خزینة الاصفیاء او را یکی از مریدان خاص شیخ عبدالقادر گیلانی می داند که در اواخر عمر شیخ به او رسیده و از هدایت او بهره گرفته است. گویند که او شیخی صاحب کرامت بوده و مریدان بسیار داشته است. به برخی از پیروان او نیز احوال و امور عجیبی نسبت داده اند که از آن جمله خوردن مارهای زنده، سوار شدن بر درندگان، فروافکندن خود از فراز درختان خرما و داخل شدن در تنورهای افروخته را می توان یاد کرد. بعضی از مؤلفین اینگونه اعمال را شیطانی و خاص پیروان ناصالح ابن رفاعی دانسته اند و ذهبی زمان رواج آن را بعد از تسلط مغول بر عراق دانسته است.
ویژگی ها
...
💡 سمیر رفاعی در ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵، در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
💡 سید طالب رفاعی که خود از مؤسسان حزب الدعوه عراق به عنوان یک حزب سیاسی مبتنی بر دیدگاههای اسلامی بود، پس از چندی تغییر دیدگاه داد و به مخالفت با اسلامی سیاسی پرداخت و گفت: «اسلام سیاسی باعث شده که گروههای اسلامی که روزگاری هدف اصلی آنها ارشاد و آگاهسازی جامعه بود، امروزه همچون انسان تشنهای که به دنبال آب میگردد، کاملاً شیفته رسیدن به قدرت شدهاند.»
💡 سمیر رفاعی (عربی: سمير الرفاعي؛ ۳۰ ژانویه ۱۹۰۱ – ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵) سیاستمدار اهل اردن بود. وی در پنج دوره در سالهای ۱۹۴۷، ۱۹۵۰–۱۹۵۱، ۱۹۵۶، ۱۹۵۸–۱۹۵۹ و ۱۹۶۳ نخستوزیر اردن بود.
💡 مسجد رفاعی (به عربی: جامع الرفاعی) که «مسجد سلطنتی» نیز نامیده شده در مرکز شهر قاهره در کشور مصر واقع شدهاست. این مسجد در بین سالهای ۱۸۶۹ تا ۱۹۱۲ بنا شده و یکی از زیباترین مسجدهای جهان اسلام بهشمار میآید. این مسجد آرامگاه شخصیتهای برجستهای همچون ملک فاروق، پدرش ملک فؤاد، خواهرش ملکه فوزیه و همچنین محمدرضا پهلوی آخرین پادشاه ایران است.