عباس بن ابوالقاسم شکوهی پور اصفهانی

عباس بن ابوالقاسم شکوهی‌پور اصفهانی یکی از معماران برجسته و مرمّت‌گران توانای معاصر شهر اصفهان بود که نقش مهمی در حفظ و احیای بناهای تاریخی ایران ایفا کرد. او در سال ۱۳۱۲ شمسی در اصفهان متولد شد و از نوجوانی به حرفه بنّایی و معماری روی آورد و با تلاش و تجربه به استادی ماهر در این حوزه تبدیل شد. شکوهی‌پور با تسلط بر فنون سنتی معماری، به‌ویژه در زمینه‌هایی مانند گچ‌بری، مقرنس‌سازی، رسمی‌بندی و داربست‌زنی، به‌عنوان یکی از استادان برجسته این هنرها شناخته می‌شد. او از سال ۱۳۴۷ همکاری خود را با اداره باستان‌شناسی اصفهان آغاز کرد و در مرمت بسیاری از آثار مهم تاریخی مشارکت داشت. از جمله فعالیت‌های مهم او می‌توان به مرمت بناهایی مانند مسجد جامع اصفهان، مسجد شیخ لطف‌الله، کاخ چهل‌ستون، عمارت عالی‌قاپو و هشت‌بهشت اشاره کرد. همچنین در مرمت بناهای تاریخی در شهرهای دیگر مانند تبریز، قم، اراک، دزفول و شوشتر نیز نقش داشت و آثار ارزشمندی از خود به جا گذاشت. وی علاوه بر همکاری با اداره باستان‌شناسی، با سازمان میراث فرهنگی نیز همکاری داشت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۳۷۳ به فعالیت ادامه داد. او تا پایان عمر خود نیز از کار مرمت و حفظ آثار تاریخی دست نکشید و همواره در این مسیر فعال بود. شکوهی‌پور نمونه‌ای از معماران سنتی بود که دانش تجربی را با مهارت عملی در هم آمیخت. او سرانجام در ۸ اسفند ۱۳۷۹ درگذشت و در اصفهان به خاک سپرده شد. در مجموع، عباس شکوهی‌پور اصفهانی را می‌توان از چهره‌های مؤثر در حفظ میراث معماری سنتی ایران دانست.

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] عباس بن ابوالقاسم شکوهی پور اصفهانی، از معماران معاصر اصفهان بوده است.
استاد عباس شکوهی پور فرزند ابوالقاسم، معمار چیره دست و توانای معاصر اصفهان بوده است. در سال ۱۳۱۲ش در اصفهان متولّد شد. از نوجوانی به بنّایی و معماری روی آورد تا استادی ماهر و معماری زبردست شد و به احداث و یا مرمّت خانه هایی با معماری سنّتی پرداخت. از سال ۱۳۴۷ش به همکاری با اداره باستان شناسی اصفهان مشغول شد و مسجد جامع، مسجد شیخ لطف اللّه، عمارت چهل ستون، عمارت عالی قاپو و عمارت هشت بهشت را مرمّت کرد. همچنین با سازمان میراث فرهنگی اصفهان همکاری نمود تا اینکه در سال ۱۳۷۳ش بازنشسته شد. او در گچ بری، مقرنس سازی، رسمی بندی و داربست زنی مهارت داشت و به فنون معماری و مرمّت بناهای قدیمی آگاه و تا آخرین ساعات عمر خود، به مرمّت آثار تاریخی مشغول بود.
وفات
وی در ۸ اسفند ۱۳۷۹ش درگذشت و در قطعه نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد.
فعالیت ها
مرمّت و تعمیر گچبری کاخ چهل ستون، کاخ عالی قاپو، عمارت هشت بهشت، مسجد جامع و مسجد شیخ لطف اللّه در اصفهان، محراب مسجد جامع تبریز و قم، مقرنس کاری بقعه علی بن سهل در اراک، ورودی مسجد جامع دزفول، گچبری امام زاده عبداللّه شوشتر، تعمیرات طاق و ایوان مسجد میرعماد کاشان، گچبری مدرسه فیضیه قم و خانه قاضی نور (پیرنیا) در نائین، مرمّت مدرسه قدسیّه، خانه نیل فروشان، خانه آیت اللّه بهبهانی، خانه سیف اللّه قاسمی و چند خانه تاریخی دیگر در اصفهان از آثار هنرمندانه او در مرمّت و احیاء آثار تاریخی به شمار می روند.
سجا دی نا ئینی، مهدی، معماران و مرمّت گران سنّتی اصفهان، ص۲۴۶-۲۵۳.
...