ابن مفلح تقی الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد

[ویکی فقه] تقی الدین ابواسحاق ابراهیم بن محمد، یکی از شخصیت های خاندان اِبْن ِ مُفْلِح، می باشد؛ ابن مفلح نام افراد خاندانی از فقیهان حنبلی دمشق که در سده های ۸ -۱۱ق /۱۴-۱۷م دارای مقامات علمی و اجتماعی بوده اند. از نسبت رامینی و قانونی برای افراد این خاندان چنین برمی آید که اصل خاندان به فلسطین باز می گردد.
تقی الدین (یا برهان الدین ) ابواسحاق ابراهیم بن محمد بن مفلح (۷۵۱-۸۰۳ق /۱۳۵۰-۱۴۰۱م ).
اساتید
او از پدر و نیز نیایش جمال الدین مرداوی، ابن قیّم جوزیه، ابوالبقاءِ سبکی و دیگران دانش آموخت و در خردسالی (۷۶۰ق ) به مصر سفر کرد و از قلانسی و خلاطی و ناصرالدین فارقی حدیث شنید.
ابن قاضی شهبه، تقی الدین، التاریخ، ج۳، ص۲۰۰-۲۰۱، به کوشش عدنان درویش، دمشق، ۱۹۷۷م.
مدتی نایب قاضی ابن منجا بود و در رجب ۸۰۱ قاضی دمشق شد.
نعیمی، عبدالقادر، الدارس فی تاریخ المدارس، ج۲، ص۴۸، به کوشش جعفر الحسنی، دمشق، ۱۳۶۷ق /۱۹۴۸م.
...

💡 وی از آن روی که می‌پنداشت در مورد تبلیغ و ارشاد و وعظ، مسئولیت و تکلیف دارد به آن می‌پرداخت. اشتغال او به وعظ و ارشاد و تربیت، مانع از تدریس و ترویج علم و سنت و مبارزه با بدعت و انحرافات توسط او نشد.[نیازمند منبع] تقی الدین واسطی در «تریاق المحبین» می‌گوید: «شیخ در دوران حیات خویش بیشتر به سبب مواعظ شهرت یافتی و فقط بعد از وفاتش بود که خرقه تصوف را بدو نسبت دادند.» بعضی از محققین نقدهایی به این سخن وارد ساخته‌اند.