سست وفا

سست وفا. [ س ُ وَ ] ( ص مرکب ) آنکه وفای او کم باشد. ( آنندراج ):
آن سست وفا که یار دل سخت من است
شمع دگران و آتش رخت من است.سعدی.بوی یار من از این سست وفا می آید
گلم از دست بگیرید که از کار شدم.نظیری.

آنکه وفای او کم باشد.

💡 با این همه خواری ز چه دارد سر سختی آن سست وفا گر دل چون خاره ندارد

💡 شاه را سست وفا یا تو فریبیدی سخت ورنه بودش بکف از طره تودامن بخت

💡 سادگی بین که باین سست وفا یار طبیب بسته‌ام عهدی و دانم که فراموش کند

💡 منت امروز چنان سست وفا می بینم که یقین شد ز دل سخت چون سندان توام

💡 نکنم باور ازان سست وفا، عهد وصال دست بر مصحف اگر بهر قسم بگذارد

💡 سخت شد بر دل من کار به حدی در عشق که به سر وقت من آن سست وفا می‌آید