جارا

جارا. [ رُل ْ لاه ] ( اِخ ) لقب امام اعظم علامه ابوالقاسم محمودبن عمربن محمدبن احمد است که از علمای بزرگ بود و ادیب و مفسر و نحوی معروفی بشمار میرفت. وی اهل زمخشر از قراء خوارزم بود و در ماه رجب سال 467 هَ.ق. متولد شد و در سال 538 هَ.ق. در جرجانیه خوارزم درگذشت. چون مدتی مجاور خانه خدا بود به جاراﷲ معروف شد. رجوع به زمخشری و محمودبن عمر و ابوالقاسم شود.

💡 آسمان پر ستاره در سرزمينى كه نمونه كوچكى از محشر كبرى و پرده اى از رستاخيزبزرگ قيامت است، در آنجا كه جمعيت همچون امواج خروشان دريا به هنگام طوفان همه جارا پر كرده و آواى مردمى كه در حركتاند تا به صبح خاموش نمى شود.

💡 در تفسير قمى در ذيل آيه (و الضحى ) امام فرموده: ضحى به معناى بلند شدن نورخورشيد است، (و الليل اذا سجى ) يعنى شب در هنگامى كه همه جارا تاريك كند.

💡 اما همين كه اين احساس از ميان رفت و جامعه بى تفاوت شد و فساد و ظلم به سرعت همه جارا گرفت آنگاه است كه ديگر در سنت آفرينش حق حياتى براى آنها وجود ندارد اين واقعيترا با يك مثال روشن مى توان بيان كرد:

💡 - عن على بن ابى حمزة قال: رجل لابى عبداللّه عليه السلام: انّ لنا جارا من الخوارجيقول: انّ محمّدا يوم القيامة همّه نفسه فكيف يشفع ؟فقال ابوعبداللّه عليه السلام: ما احد من الاولين و الاخرين الّا و هو يحتاج الىشفاعة محمّد صلى الله عليه و آله يوم القيامة (748).

💡 - عن على بن ابى حمزة قال: قال رجل لابى عبداللّه عليه السلام: انّ لنا جارا من الخوارجيقول: انّ محمّدا يوم القيامة همّه نفسه فكيف يشفع ؟فقال ابوعبداللّه عليه السلام:ما احد من الاوّلين و الا خرين الّا و هو يحتاج الىشفاعة محمّدصلى الله عليه و آله يوم القيامة.(850)