قیس بن اشعث کندی

قیس بن اشعث کندی از چهره‌های شناخته‌شده در تاریخ صدر اسلام است که نام او بیش از همه با واقعه کربلا گره خورده است. او فرزند اشعث بن قیس، رئیس قبیله کِنده بود و پس از پدرش نیز جایگاه رهبری این قبیله را بر عهده گرفت. قیس پیش از حادثه کربلا از جمله افرادی بود که به امام حسین(ع) نامه نوشت و از ایشان دعوت کرد به کوفه بیاید، اما پس از تغییر شرایط سیاسی و تسلط ابن زیاد بر کوفه، موضع خود را تغییر داد. در واقعه عاشورا، او در سپاه عمر بن سعد حضور داشت و در کنار نیروهای مخالف امام حسین(ع) قرار گرفت. منابع تاریخی او را از جمله کسانی معرفی کرده‌اند که در غارت خیمه‌های اهل بیت نقش داشته و حتی برخی اموال منسوب به امام را تصاحب کرده است. همچنین گزارش‌هایی وجود دارد که او در انتقال سرهای شهدای کربلا به کوفه و نزد ابن زیاد مشارکت داشته است. این تغییر موضع شدید از دعوت‌کننده امام تا حضور در جبهه مخالف، نام او را در تاریخ به عنوان نمونه‌ای از ناپایداری سیاسی و اخلاقی ثبت کرده است. پدر او نیز شخصیتی تأثیرگذار بود که در جنگ صفین در کنار امام علی(ع) حضور داشت اما بعدها در برخی تحولات سیاسی نقش منفی ایفا کرد. قیس بن اشعث پس از واقعه کربلا همچنان به عنوان رئیس قبیله کنده شناخته می‌شد و جایگاه اجتماعی قابل توجهی داشت. در مجموع، او در تاریخ به عنوان یکی از چهره‌های مرتبط با حادثه کربلا و از همراهان سپاه عمر بن سعد شناخته می‌شود که نقش او با رویدادهای تلخ آن واقعه پیوند خورده است.